به گزارش صبح پویا، سرگیجه یکی از شایعترین دلایل مراجعه افراد به مراکز درمانی است؛ عارضهای که اگرچه در بسیاری از موارد منشأ خوشخیم دارد و از مشکلات گوش داخلی ناشی میشود، اما گاهی میتواند زنگ خطری جدی برای ابتلا به بیماریهای خطرناک مغز و اعصاب باشد.
دکتر جعفر مطهرینسب، جراح مغز و اعصاب و عضو هیئت علمی دانشگاه علومپزشکی شاهرود، با تأکید بر لزوم هوشیاری در برابر این علامت، ابعاد مختلف سرگیجه و تفاوت میان انواع آن را تشریح کرد.
تفاوت سرگیجه واقعی با سبکی سر
به گفته این متخصص، از نظر علمی «سرگیجه واقعی» به احساس چرخش خود فرد یا محیط اطراف گفته میشود. بسیاری از افراد احساس سبکی سر، سیاهی رفتن چشم یا عدم تعادل را با سرگیجه اشتباه میگیرند، در حالی که هر یک از این حالات علل متفاوتی دارند. سرگیجه به طور کلی به دو دسته تقسیم میشود:
-
سرگیجه محیطی: با منشأ گوش داخلی و عصب تعادل که شایعترین نوع سرگیجه است.
-
سرگیجه مرکزی: ناشی از بیماریهای مغز و اعصاب مانند سکته مغزی، میگرن، اماس یا تومورهای مغزی که نیازمند بررسی تخصصی است.
چه زمانی سرگیجه زنگ خطر «سکته مغزی» است؟
اگر سرگیجه با هر یک از علائم هشداردهنده عصبی زیر همراه باشد، باید آن را بسیار جدی گرفت و بیمار را در کوتاهترین زمان ممکن به اورژانس منتقل کرد:
-
اختلال در گفتار
-
ضعف، گزگز یا بیحسی یک سمت از بدن
-
دوبینی یا اختلال شدید در بینایی
-
اختلال شدید در راه رفتن و از دست رفتن کامل تعادل
-
کاهش سطح هوشیاری
-
سردرد ناگهانی و بسیار شدید
یک باور غلط: برخلاف تصور عموم، همه بیماران مبتلا به سرگیجه نیازمند انجام فوری MRI نیستند؛ پزشک متخصص بر اساس شرح حال، معاینه عصبی و بررسی حرکات چشم، ضرورت انجام تصویربرداری را تشخیص میدهد.
چه کسانی بیشتر در معرض سرگیجه هستند؟
سالمندان، افراد مبتلا به فشار خون، دیابت، چربی خون بالا، بیماریهای قلبی، سابقه میگرن و کسانی که مشکلات گوش داخلی دارند، بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به این عارضه هستند.
برای پیشگیری و کاهش خطر سرگیجه، کنترل بیماریهای زمینهای، مصرف کافی آب، خواب منظم، فعالیت بدنی و پرهیز از تغییر ناگهانی وضعیت بدن (بهویژه هنگام بلند شدن) از سوی متخصصان توصیه میشود. در صورت بروز سرگیجه، پرهیز از خوددرمانی و مراجعه بهموقع به پزشک، حیاتیترین اقدام است.